 |
 |
 |
|
 |
|
 |
 |
Wanneer een huurder en verhuurder een overeenkomst sluiten, moet deze aan de wettelijke eisen voldoen. Dit betekent niet dat het contract er op een bepaalde manier moet uitzien, maar wel dat de volgende punten er verplicht in voorkomen:
- de namen van de huurder en verhuurder,
- het adres van de woning,
- de datum waarop de overeenkomst ingaat,
- de huurprijs, de bijkomende kosten en de hoogte van de borgsom,
- de verplichtingen van de huurder, waaronder het tijdstip en de manier waarop de huur wordt betaald,
- de verplichtingen van de verhuurder, waaronder afspraken over het plegen van onderhoud,
- de datum waarop ieder jaar de huurprijs mag worden verhoogd,
- een omschrijving van de woning met alles wat daarbij hoort,
- de bevestiging dat de gehuurde ruimte bedoeld is als "woning bestemd tot hoofdwoonverblijf".
Het contract wordt gesloten doordat zowel huurder als verhuurder hun handtekening onder de overeenkomst zetten. Vaak worden de bijbehorende huisregels of algemene voorwaarden apart ondertekend.
De omschrijving van de woning is een belangrijk onderdeel van het huurcontract. Hier is informatie te vinden over het precieze aantal kamers. Maar ook de vraag of de tuin, de box of de schuur bij de woning horen. Een nauwkeurige omschrijving kan voorkomen dat de huurder naderhand voor vervelende verrassingen komt te staan.
Bij het vaststellen van de huurprijs is het van belang of de woning is geliberaliseerd. Voor huizen vanaf een bepaalde maandelijkse huur (in 2009: bijna € 650,-) gelden minder strenge regels. Het gaat hierbij om de kale huur, zonder bijkomende kosten. De huurprijs in het jaar dat een huurder de woning betrekt, bepaalt of de woning is geliberaliseerd. Eventuele huurverhogingen hebben hier geen invloed op.
Bij niet-geliberaliseerde huizen wordt de huurprijs vastgesteld volgens een puntensysteem. De jaarlijkse huurverhoging is aan een maximum gebonden. Wanneer een huurder denkt dat hij door de verhuurder benadeeld wordt, kan hij zijn klacht voorleggen aan de Huurcommissie. Voor huizen boven de liberaliseringsgrens zijn de regels minder streng. De verhuurder mag de huurprijs zelf vaststellen en er bestaat geen maximum aan de huurverhoging. Dit betekent niet dat de verhuurder alles kan maken. Geschillen tussen huurder en verhuurder worden rechtstreeks aan de rechter voorgelegd.
Omgekeerd moet ook de huurder zich aan de afspraken houden. De verhuurder mag juridische stappen ondernemen als de huurder zich niet aan de huisregels houdt. Ook als de huur niet of niet volledig wordt betaald, mag de verhuurder naar de rechter stappen. De huurder mag dus geen geld achterhouden om iets van de verhuurder gedaan te krijgen. Ook het vereffenen van de huur met de waarborgsom is niet toegestaan.
Het huurcontract geldt voor de huurder die het contract ondertekent, maar ook voor eventuele medehuurders. De echtgeno(o)t(e) of geregistreerd partner van de huurder is automatisch medehuurder. Ook samenwonende partners kunnen als medehuurder worden aangemerkt. Het eenvoudigste is om bij de verhuurder een verzoek in te dienen om de partner als medehuurder te erkennen. Eventueel kan de partner ook medehuurder worden als bij de rechter wordt aangetoond dat hij of zij minimaal twee jaar een duurzaam gemeenschappelijk huishouden met de hoofdhuurder heeft gevoerd
